Mostrando entradas con la etiqueta Sade. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Sade. Mostrar todas las entradas

miércoles, 20 de marzo de 2013

QUINCE MINUTOS NADA MÁS



 "No time, no space, another race of vibrations
The sea of the simulation
Keep your feelings in memories
I love you especially tonight".


Si dispones de quince minutos escasos deberías emplearlos en aquello que, por poco que sea, te alegra el día. Olvidarte del orzuelo que te escuece a rabiar, de los números rojos en el banco, de lo mucho que te aprieta la cinturilla de la falda, de que nunca tendrás el trasero de las señoritas que anuncian los anticelulíticos, de que existen sujetos (masculinos y femeninos) que tienen menos cerebro que un mosquito, de que tienes la nevera vacía, de que no enviaste aquel correo electrónico profesional que tenía que salvarte la temporada, de que has terminado por borrar de tu agenda personal una cantidad ingente de números de teléfono de personas que ya no te interesan, y de que por una conmiseración estúpida conservas los de otras que sabes caerán en la próxima limpieza de tarjeta SIM.


Lo digo en serio, muy en serio. Por eso, yo que sólo dispongo de quince minutos, porque en breve como manda la solidaridad bien entendida, pasarán a recogerme y cerraré por fuera las dependencias de esta oficina que a estas horas está más vacía que una isla sin Robinson (como diría Sabina), me entrego al majadero entretenimiento de rellenar el espacio de mi blog que por culpa de una falta de tiempo pertinaz, por la sequía que azota alguna parte de mi cerebro y, sobre todo, porque vivo sin vivir en mí, tengo como un páramo yermo.


Y sé que siempre me faltarán las horas que quiero para las cosas que quiero, que el resto de mi vida apenas dispondré de los quince minutos que me permiten aparcar la cordura, entregarme a lo que no debo justificar ni explicar.
Pero alguien camina ya por la planta. Hora de cerrar. Llevo consumido un minuto de más que a buen seguro me será restado mañana y sé que lo necesitaré para ti o para mí.


lunes, 19 de diciembre de 2011

CARTA DE UN HOMBRE QUE AMA


Hace algunos años, algunos grababan las cartas que no escribían porque necesitaban vomitarlas.

Este es el contenido de una de aquellas cinta que alguien llamo: Cinta 23 JAC 21/3/1996

                       _____________________________


"Podría escoger las palabras más ofensivas para decirte adiós, pero debe ser que esto de hablarle a una cinta que pondré en el correo, que puede escuchar cualquiera, no me deja soltar todo el veneno que encierro. Nunca me gusto este juego de palabras ladradas.
Estoy cansado, mucho. Hemos perdido el tiempo y la dignidad. Nos hemos hecho tanto daño que no creo que podamos recuperarnos nunca. Sabemos hacernos daño de verdad, pero se ha terminado. Alguien tiene que decir basta, y lo digo yo aunque has sido tú quien me ha empujado hasta aquí. Quiero cerrar esta vida, quiero borrarla aunque para ello tenga que inventarme una de nueva, empezar de cero, empezar donde tú no estés. Sé que nada volverá a ser como antes. Nunca volveremos a ser quienes fuimos, sé que nunca volveremos a querer igual, y eso es una suerte. Vivir lo vivido, de la manera que lo hemos hecho, ha sido un infierno. 
Ha llegado el momento acabar con esta tortura,  vivir una” no relación” que ha terminado por convertirse en la relación más larga que hemos tenido los dos, ha sido el peor de los castigos. Hoy siento rabia, sí. Siento rabia por haber llegado hasta aquí, por no haber podido dejarte antes, por tener que necesitar despreciarte, porque lo que más quería era que me quisieras. Necesito no verte nunca más.
Guardo tus peores recuerdos a la espera que todo se atempere y el tiempo me permita recupera aquellos que te convirtieron en la mujer de mi vida.   

No volveré a verte más, y sé que no harás nada por verme a mí. 
Sólo quiero decirte adiós. Nos veremos en el infierno".

----------------------------------------------------------

"Podria escollir les paraules més ofensives per dir-te adéu, però ha de ser que això de parlar-li a una cinta que posaré en el correu, que pot escoltar qualsevol, no em permet deixar anar tot el verí que guardo. Mai em va agradar aquest joc de paraules bordades.

Estic cansat, molt. Hem perdut el temps i la dignitat. Ens hem fet tant mal que no crec que puguem recuperar-nos mai. Sabem fer-nos mal de debò, però s'ha acabat. Algú ha de dir prou, i ho dic jo encara que has estat tu qui m'ha empès fins a aquí. Vull tancar aquesta vida, vull esborrar-la encara que per això hagi d'inventar-me una de nova , començar de zero, començar on tu no estiguis. Sé que res tornarà a ser com abans. Mai tornarem a ser els qui vam ser, sé que mai tornarem a estimar igual, i això és una sort .Viure el viscut, de la manera que ho hem fet, ha estat un infern.

Ha arribat el moment d'acabar amb aquesta tortura, viure una ”no relació” que ha acabat per convertir-se en la relació més llarga que hem tingut els dos, ha estat el pitjor dels càstigs. Avui sento ràbia, sí. Sento ràbia per haver arribat fins a aquí, per no haver pogut deixar-te abans, per haver de necessitar menysprear-te, perquè el que més volia era que m'estimessis. Necessito no veure't mai més.

Guardo els teus pitjors records a l'espera que tot s'atemperi i el temps em permeti recupera aquells que et van convertir en la dona de la meva vida. 

No tornaré a veure't més, i sé que no faràs res per veure'm a mi.
Només vull dir-te adéu. Ens veurem a l’ínfern". 

martes, 2 de marzo de 2010

EXORCISMOS

Me miro la punta de los dedos intentando descubrir si, en algún momento, mientras te esbozaba, quedaste grabado en mis manos. Siento que, sin quererlo, formas parte del entramado de las líneas que modelan mi mapa dactilar. Me angustio. Centro la vista y recorro cada uno de los pliegues de mis manos hasta encontrar, en la palma, una diminuta mancha oscura, vestigio pigmentado de tu presencia. Froto, una y otra vez, esperando borrarla definitivamente mientras repito, a modo de exorcismo, que te vayas, que desaparezcas. Me desespero. Froto con mayor firmeza, pero sigue ahí, oscura, indeleble, como un desafío imposible de doblegar. Me agoto.

Sade - No ordinary love



viernes, 11 de diciembre de 2009

¿ME DESEAS AMOR?

Saboreo la pregunta que pende de mis labios antes de lanzarla al infinito ¿Me deseas, amor? Me deslizo entre tus días para acompañarte y enredarme entre tus cosas, como a los dos nos gusta. Sabes que estoy contigo, Amor. 
Me pierdo por los recodos de tu mente y ahí me entretengo entre tus idas y venidas. ¿Me sientes, amor?
Mis manos tibias descansan sobre tus hombros y te susurro al oídos nuestros secretos de siempre y te siento temblar, es la proximidad de la piel ¿Lo notas mi amor? 
Ronroneo. Es la fortuna que siento de tu cuerpo adorado, permanentemente soñado.
Me contorsiono al compás de tus respiraciones adheridas, esbozando, palmo a palmo, la silueta de tu cuerpo. Me abruma la vehemencia de nuestros cuerpos ¿La sientes, amor? 
Te has clavado en mis entrañas y me comprimo para que permanezcas en mí y bucees entre mis profundidades más sutiles hasta encontrar tu rincón preferido, ese que sólo lleva tu nombre. Soy tu puro reflejo ¿Cómo te sientes, amor? 
Cierro los ojos, y ahora sólo juego a imaginarte, una venda perfecta e invisible. Sin verte te veo, azorado, encogiendo los hombros mientras adivinas el irreal aliento que emana de mí y templa ya tu nunca, ¿Lo notas, amor? 
Infinito. Nos anclamos en lo eterno al posar los labios mientras una lengua sutil  los entreabre para adentrarnos en nuestras bocas y saborearnos, milímetro a milímetro. Un viaje en el tiempo, en el espacio, un corto paseo hasta encontrarnos en medio del deseo que  lo cubre todo. 
Mi mano se desliza por tu espalda, centímetro a centímetro, y  te encadena a  mi tibia humedad. Y te sostengo mientras  te mantengo atrapado en  infinito beso vertical, al que ya nos hemos abandonado ¿Me besas, amor? 
Dentro de mí, licuado.  
Juegos acuoso y tibios. Pasatiempo de antesala que distraen lo que  ya no vamos a parar.
¿Te estremeces, amor? porque yo sí lo hago.
La turbación se me ha clavado indefectiblemente donde la humedad ha creado su feudo. Envenéname y lléname de tí antes de que acabe esta hora.


Sade - Your Love Is King